I.
De zorg draagt pantoffels van porselein,
ze glijdt fluisterend over scherven van intentie.

II.
Mijn psyche — een lift zonder knop —
rijst naar beneden, bij toeval exact gepland.

III.
Op de weg ligt een kompas dat alleen naar binnen wijst,
en een verkeersbord: “Verlies toegestaan, max. 30 km/zelf”.

IV.
Zorg sust zichzelf in slaap met formulieren,
terwijl de ziel op wacht staat zonder dienstrooster.

V.
Iemand bouwt een brug van diagnoses
tussen mijn ooghoek en een vergeten geur.

VI.
En de weg?
Die rolt zichzelf op als een tapijt dat geen eind wenst te vinden.